In het werk van David Batchelor (1955) draait het om de ervaring van kleuren van het moderne stadsleven. Hiervoor gebruikt hij gevonden voorwerpen, van huisraad tot objecten uit de lichtindustrie: ballen van elektriciteitsdraden, lichtboxen, en meubelrollers tot petflessen en goedkoop speelgoed of zonnebrillen. Deze objecten zijn of helder gekleurd van zichzelf of ze fungeren als drager voor gekleurde panelen, die David Batchelor vaak nog eens extra leven inblaast door ze aan te lichten. Het GEM toont deze zomer een overzicht van Batchelors sculpturen, tekeningen en schilderijen.

 Het vroegste werk in de tentoonstelling is uit 1993, een belangrijk jaar in de artistieke ontwikkeling van David Batchelor. Het is namelijk het jaar waarin hij tijdens het maken van Talisman ervaart dat kleur een interessant element is en een karakteristiek onderdeel van een kunstwerk kan zijn. Talisman wekt associaties op met een billboard en bestaat uit een felroze plexiglas plaat die leunt tegen een constructie van gevonden planken en een oud houten sierornament. Batchelor streefde er bij het maken van dit werk vooral naar om een sculptuur te maken, waarvan je aan de ene kant niet kunt zien hoe de andere kant eruit ziet, maar ontdekte de kracht van kleur. Vanaf dan maakt hij zijn bekende 3D-werken waarin kleur de dominante factor is, maar waar ook altijd een contrast gevonden wordt in de toevoeging van ruwe, donkere materialen.

In latere ruimtelijke werken als Spectrum of Hackney Road 2 (2003) en Magic Hour (2004/07) – het werk waar de titel van de tentoonstelling vandaan komt – houdt Batchelor zich met dezelfde principes bezig. De laatste installatie bestaat uit een opeenstapeling van lichtbakken van vloer tot plafond vlak voor een muur. Het lijkt alsof  het werk met zijn achterkant vol elektriciteitsdraden naar de toeschouwer toestaat, maar de essentie van het beeld is niet de vorm van de lichtbakken, maar juist het kleurige licht dat zich zo als een aureool verspreidt op de muur. Het heldere geel, blauw, rood, groen en paars vormen een groot contrast met de donkere schijn van de rauwe achterkant, zoals kleur vaak doet in een stedelijke omgeving. Batchelor is er in dit werk in geslaagd de kleuren buiten de lijnen van het kunstwerk te laten treden, de vorm van de drager wordt ondergeschikt.

Sinds 1995 werkt Batchelor, naast zijn ruimtelijke installaties, aan een uitgebreide cyclus van tekeningen en foto’s en sinds kort ook schilderijen gebaseerd op kleur. Deze werken gaan over de complexe relatie tussen kleur, lijn en vorm. Vaak zijn het voorstellen voor (onmogelijke) sculpturen die puur bestaan uit kleur.  

David Batchelor heeft sinds zijn afstuderen in 1980 wereldwijd talloze tentoonstellingen gehad, met als hoogtepunten zijn deelname aan Days Like These: Tate Triennial of Contemporary Art in Tate Britain (2003), The 26th Bienal of Sao Paolo (2004) en Color Chart: Reinventing Color, 1950 to Today in het Museum of Modern Art in New York en Tate Liverpool (2008-09). Batchelor is behalve beeldend kunstenaar ook schrijver van onder andere de boeken Chromophobia (2000) over kleur en de angst voor kleur in het Westen en Colour (2008), een bloemlezing van artikelen over kleur waar hij de inleiding schreef en waarvan hij eindredacteur was. Tijdens de tentoonstelling in het GEM is op de site en op ArtTube een kort filmpje te zien waarin hij vertelt over het werk Magic Hour en de link naar Victory Boogie Woogie van Piet Mondriaan.